تا حالا برات پیش اومده که توی رابطه با یک مرد، احساس کنی سوار ترن هوایی شدی؟ یک روز تمام توجهش مال توئه، پیام‌های طولانی می‌فرسته، برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنه و بهت حسِ امنیتِ مطلق میده. اما درست وقتی که بهش دل می‌بندی و خیالت راحت می‌شه، یهو بدون هیچ دلیلی عقب‌نشینی می‌کنه. جواب پیام‌ها رو کوتاه میده، لحنش سرد می‌شه و جوری رفتار می‌کنه که انگار یک غریبه‌ای.

تا حالا برات پیش اومده که خودت رو وسط یه اتهامِ شاخ‌دار و عجیب غریب پیدا کنی؟ مثلاً پارتنرت که خودش چند وقتیه سرد شده، کم حرف می‌زنه و مدام سرش تو گوشیشه، یهو به تو نگاه کنه و با عصبانیت بگه: «تو چرا این‌قدر مرموز شدی؟ با کی داری چت می‌کنی؟ حواست کجاست؟» و تو مات و مبهوت بمونی که چطور اونی که مدام پنهان‌کاری می‌کنه، داره به تو تهمت خیانت یا مخفی‌کاری می‌زنه!

تا حالا برات پیش اومده که بشینی جلوی پارتنرت و خیلی محترمانه بگی: «عزیزم، چرا دیشب بدون اینکه به من بگی تا دیروقت گوشیت خاموش بود؟» و اون به جای اینکه جواب این سوال ساده رو بده، یهو با عصبانیت بگه: «آها! پس اون سالی که تولد داداشم نیومدی چی؟! اون موقع من آدم نبودم؟!» و تو یهو به خودت میای می‌بینی دو ساعته داری به خاطر تولد سه سال پیش داداشش معذرت‌خواهی می‌کنی و اصلاً یادت رفته دیشب چرا گوشیش خاموش بوده!