تا حالا برات پیش اومده که بعد از فروپاشی یک رابطه سمی، با خودت عهد ببندی که: «دیگه عمراً سراغ آدم‌های بلاتکلیف، رفیق‌باز یا مغرور برم»؟ اما چند ماه بعد، یهو به خودت میای و می‌بینی با یک آدمِ جدید وارد رابطه شدی که در کمال ناباوری، اخلاقش مو به مو شبیه پارتنر قبلیته! انگار فقط اسم و چهره‌ی آدم‌ها عوض می‌شن، اما سناریوی رابطه همون فیلمِ تکراری و فرسوده‌کننده‌ی قبلیه.

تا حالا برات پیش اومده که پارتنرت، مدیرت یا چه‌بسا پدر و مادرت بهت بگن: «اگر فقط فلان کار رو بکنی، من دیگه ازت راضی‌ام و همه‌چیز عالی می‌شه»؟ تو ماه‌ها شبانه‌روز می‌دوی، از خودت می‌گذری، اون قله رو فتح می‌کنی و با خوشحالی میای پیشش تا تاییدش رو بگیری. اما او با یه قیافه‌ی بی‌تفاوت نگاهت می‌کنه و می‌گه: «خوب این رو که همه انجام میدن! اگه واقعاً زرنگی، حالا باید فلان کارِ بزرگتر رو بکنی!»؟

تا حالا شده با خودت فکر کنی: «من که آدم ضعیفی نیستم، من که تحصیل‌کرده و باهوشم، پس چرا مثل یک مهره‌ی پیاده تسلیمِ بازی‌های این آدم می‌شم؟». بارها چمدانت را بسته‌ای که بروی، بارها شماره‌اش را پاک کرده‌ای، اما درست همان شب که از دلتنگی و اضطراب داری می‌لرزی، با یک پیامِ ساده‌ی او تمامِ مرزهایت فرو می‌ریزد و دوباره به زمینِ بازی‌اش برمی‌گردی.