تا حالا برات پیش اومده که وارد خونه بشی و حس کنی دمای اتاق یهو چند درجه افت کرده؟ پارتنرت یا همسرت گوشه‌ای نشسته، چشماش رو ازت می‌دزدد و وقتی با لبخند می‌پرسی: «عزیزم چیزی شده؟»، با یک لحن یخ‌زده می‌گه: «نه، هیچی نیست!». اما تمام رفتارهای بعدی‌ش (جوری که ظرف‌ها رو روی کابینت می‌گذاره، جوری که در رو می‌بنده و راه‌ رفتنش) داره داد می‌زنه که: «من بشدت ازت عصبانیم!».

تا حالا برات پیش اومده که بشینی جلوی پارتنرت و خیلی محترمانه بگی: «عزیزم، چرا دیشب بدون اینکه به من بگی تا دیروقت گوشیت خاموش بود؟» و اون به جای اینکه جواب این سوال ساده رو بده، یهو با عصبانیت بگه: «آها! پس اون سالی که تولد داداشم نیومدی چی؟! اون موقع من آدم نبودم؟!» و تو یهو به خودت میای می‌بینی دو ساعته داری به خاطر تولد سه سال پیش داداشش معذرت‌خواهی می‌کنی و اصلاً یادت رفته دیشب چرا گوشیش خاموش بوده!

تا حالا برات پیش اومده که روزها زل بزنی به صفحه‌ی گوشیت، چت‌های قبلی رو بالا و پایین کنی و با خودت بگی: «یعنی من چیکار کردم که یهو این‌قدر سرد شد؟»؟
داستانِ این بازی خیلی دردناکه؛ درست زمانی که ناامید می‌شی و تصمیم می‌گیری قیدش رو بزنی و فراموشش کنی، یهو بعد از دو هفته بی‌خبری، ساعت ۱۱ شب یه پیام ازش میاد: «سلام، دلم برات تنگ شده بود، چطوری؟». یهو تمام وجودت پر از شوق می‌شه، قلبت تندتر می‌زنه و با خودت می‌گی: «دیدید؟ اشتباه می‌کردم، اون هنوز من رو دوست داره!». اما این خوشحالی فقط ۲۴ ساعت دوام میاره؛ چون بعد از اینکه جوابش رو میدی و دو تا پیام رد و بدل می‌شه، دوباره غیبش می‌شه و می‌ره تا چند هفته بعد!

تا حالا برات پیش اومده که با پارتنرت یه بحث جدی راه بندازی تا بپرسی چرا به قولش عمل نکرده، اما هنوز دو کلمه حرف نزده، اون یهو جوری آه بکشه و با چشم‌های اشکی بگه: «آره خب، من کلاً تو زندگی شانس نداشتم، از بچگی هم همه بهم ظلم کردن، تو هم حق داری این‌جوری با من حرف بزنی…»؟ جوری که تو یهو وسط کلامت خشک میای، عصبانیتت تبدیل به دلسوزی می‌شه و آخرش به جای اینکه اون عذرخواهی کنه، تو می‌ری بغلش می‌کنی و می‌گی: «ببخشید عزیزم، من اصلاً قصدم ناراحت کردنت نبود!»

تا حالا برات پیش اومده که وسط یک رابطه‌ی صمیمی، یهو با یک دیوار بلند از ناپدید شدن روبرو بشی؟ هیچ نشانه‌ای از دعوا نبوده، دیشب با هم کلی خندیدید و از آینده حرف زدید، اما از امروز صبح نه به تماس‌ها جواب میده، نه پیام‌ها رو باز می‌کنه و حتی ممکنه بلاکت کرده باشه.

تا حالا برات پیش اومده که با کلی ذوق و شوق یه لباس جدید بپوشی یا یه کاری رو انجام بدی، بعد پارتنرت نگاهت کنه و با یه لحنِ به ظاهر بی‌غرض بگه: «قشنگه… راستی دیدی زنِ احمد چقدر خوش‌پوشه؟ با اینکه دو تا بچه داره همیشه مثل باربی می‌مونه!» یا «شوهرِ مریم رو دیدی چقدر زرنگه؟ امسال خونه‌ش رو عوض کرد، اونوقت ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم…»؟ جوری که تمام ذوقت کور بشه، یک حس حقارت و خشم عمیق تو وجودت بپیچه و حس کنی هر چقدر هم تلاش کنی، هیچ‌وقت برای اون آدم «کافی» نیستی.

تتا حالا برات پیش اومده که در رابطه‌ات احساس کنی به جای یک گفتگوی ساده، مدام داری روی یک میدان مین راه می‌روی؟ جایی که کلمات معنای واقعی خودشان را ندارند، ابهام همه‌جا را گرفته و تو بعد از هر صحبت یا مشاجره، با وجود اینکه کار اشتباهی نکرده‌ای، احساس گناه، فرسودگی و سرگیجه‌ی روانی داری؟
اگر پاسخ‌ات مثبت است، تو در یک رابطه عاطفی نیستی؛ تو ناخواسته وسط یک «بازی روانی» گیر افتاده‌ای. در اتاق درمان، روزانه با مراجعانی روبرو می‌شوم که سال‌ها از عمر و جوانی‌شان را پای این تئاتر فرسوده گذاشته‌اند و در نهایت با روانِ تکه‌تکه شده می‌پرسند: «خانم دکتر، کجای کار ما اشتباه بود؟ ما که هم را دوست داشتیم!»