تا حالا برات پیش اومده که با پارتنرت یه اختلاف نظر کوچیک داشته باشی و فکر کنی قضیه تموم شده، اما از فرداش حس کنی یه چیزی سر جاش نیست؟ مثلاً می‌بینی عمداً برنامه‌ای که برات مهم بود رو کنسل می‌کنه، موقع حرف زدن باهات لحنش سرده، یا وقتی ازش می‌پرسی چیزی شده؟ با یه لبخند فیک می‌گه: «نه عزیزم، همه چیز عالیه!» اما تمام رفتارهاش داره بهت صدمه می‌زنه.

تا حالا برات پیش اومده که مچ پارتنرت رو وسط یه اشتباه واضح بگیری؟ مثلاً ببینی با یه لحن زننده جلوی جمع باهات حرف زده یا یک قرار مهم رو کلا فراموش کرده. اما وقتی بهش اعتراض می‌کنی، به جای اینکه بگه «ببخشید، اشتباه کردم»، یه سخنرانی دو ساعته راه می‌ندازه که: «اگه من اون‌جوری حرف زدم به خاطر این بود که دیشب تو منو عصبی کردی!» یا «جامعه جوری شده که آدم حواس برات نمی‌مونه!»؟ جوری که آخرش احساس می‌کنی مقصر اصلی اون اشتباه هم خودتی و بدهکار هم شدی!

تا حالا برات پیش اومده که وسط یه اختلاف نظر ساده، یهو طرف مقابلت کلاً لال بشه؟ بپرسی «چیزی شده؟» و جواب بده «نه»، اما کل اتمسفر خونه رو سنگینی، اخم و بایکوت عاطفی پر کنه. تو این حالت، تو شروع می‌کنی به بالا و پایین پریدن، حدس زدنِ علت ناراحتیش، و حتی عذرخواهی برای گناه‌های نکرده؛ فقط و فقط برای اینکه این سکوتِ مرگبار و خفه‌کننده بشکنه و دوباره باهات حرف بزنه.

تا حالا برات پیش اومده که توی رابطه با یک مرد، احساس کنی سوار ترن هوایی شدی؟ یک روز تمام توجهش مال توئه، پیام‌های طولانی می‌فرسته، برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنه و بهت حسِ امنیتِ مطلق میده. اما درست وقتی که بهش دل می‌بندی و خیالت راحت می‌شه، یهو بدون هیچ دلیلی عقب‌نشینی می‌کنه. جواب پیام‌ها رو کوتاه میده، لحنش سرد می‌شه و جوری رفتار می‌کنه که انگار یک غریبه‌ای.

تا حالا برات پیش اومده که خودت رو وسط یه اتهامِ شاخ‌دار و عجیب غریب پیدا کنی؟ مثلاً پارتنرت که خودش چند وقتیه سرد شده، کم حرف می‌زنه و مدام سرش تو گوشیشه، یهو به تو نگاه کنه و با عصبانیت بگه: «تو چرا این‌قدر مرموز شدی؟ با کی داری چت می‌کنی؟ حواست کجاست؟» و تو مات و مبهوت بمونی که چطور اونی که مدام پنهان‌کاری می‌کنه، داره به تو تهمت خیانت یا مخفی‌کاری می‌زنه!