تا حالا برات پیش اومده که با پارتنرت یه اختلاف نظر کوچیک داشته باشی و فکر کنی قضیه تموم شده، اما از فرداش حس کنی یه چیزی سر جاش نیست؟ مثلاً می‌بینی عمداً برنامه‌ای که برات مهم بود رو کنسل می‌کنه، موقع حرف زدن باهات لحنش سرده، یا وقتی ازش می‌پرسی چیزی شده؟ با یه لبخند فیک می‌گه: «نه عزیزم، همه چیز عالیه!» اما تمام رفتارهاش داره بهت صدمه می‌زنه.

تا حالا برات پیش اومده که وسط یه اختلاف نظر ساده، یهو طرف مقابلت کلاً لال بشه؟ بپرسی «چیزی شده؟» و جواب بده «نه»، اما کل اتمسفر خونه رو سنگینی، اخم و بایکوت عاطفی پر کنه. تو این حالت، تو شروع می‌کنی به بالا و پایین پریدن، حدس زدنِ علت ناراحتیش، و حتی عذرخواهی برای گناه‌های نکرده؛ فقط و فقط برای اینکه این سکوتِ مرگبار و خفه‌کننده بشکنه و دوباره باهات حرف بزنه.

تا حالا برات پیش اومده که توی رابطه با یک مرد، احساس کنی سوار ترن هوایی شدی؟ یک روز تمام توجهش مال توئه، پیام‌های طولانی می‌فرسته، برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنه و بهت حسِ امنیتِ مطلق میده. اما درست وقتی که بهش دل می‌بندی و خیالت راحت می‌شه، یهو بدون هیچ دلیلی عقب‌نشینی می‌کنه. جواب پیام‌ها رو کوتاه میده، لحنش سرد می‌شه و جوری رفتار می‌کنه که انگار یک غریبه‌ای.

تا حالا برات پیش اومده که خودت رو وسط یه اتهامِ شاخ‌دار و عجیب غریب پیدا کنی؟ مثلاً پارتنرت که خودش چند وقتیه سرد شده، کم حرف می‌زنه و مدام سرش تو گوشیشه، یهو به تو نگاه کنه و با عصبانیت بگه: «تو چرا این‌قدر مرموز شدی؟ با کی داری چت می‌کنی؟ حواست کجاست؟» و تو مات و مبهوت بمونی که چطور اونی که مدام پنهان‌کاری می‌کنه، داره به تو تهمت خیانت یا مخفی‌کاری می‌زنه!

تا حالا برات پیش اومده که بشینی جلوی پارتنرت و خیلی محترمانه بگی: «عزیزم، چرا دیشب بدون اینکه به من بگی تا دیروقت گوشیت خاموش بود؟» و اون به جای اینکه جواب این سوال ساده رو بده، یهو با عصبانیت بگه: «آها! پس اون سالی که تولد داداشم نیومدی چی؟! اون موقع من آدم نبودم؟!» و تو یهو به خودت میای می‌بینی دو ساعته داری به خاطر تولد سه سال پیش داداشش معذرت‌خواهی می‌کنی و اصلاً یادت رفته دیشب چرا گوشیش خاموش بوده!

تا حالا برات پیش اومده که روزها زل بزنی به صفحه‌ی گوشیت، چت‌های قبلی رو بالا و پایین کنی و با خودت بگی: «یعنی من چیکار کردم که یهو این‌قدر سرد شد؟»؟
داستانِ این بازی خیلی دردناکه؛ درست زمانی که ناامید می‌شی و تصمیم می‌گیری قیدش رو بزنی و فراموشش کنی، یهو بعد از دو هفته بی‌خبری، ساعت ۱۱ شب یه پیام ازش میاد: «سلام، دلم برات تنگ شده بود، چطوری؟». یهو تمام وجودت پر از شوق می‌شه، قلبت تندتر می‌زنه و با خودت می‌گی: «دیدید؟ اشتباه می‌کردم، اون هنوز من رو دوست داره!». اما این خوشحالی فقط ۲۴ ساعت دوام میاره؛ چون بعد از اینکه جوابش رو میدی و دو تا پیام رد و بدل می‌شه، دوباره غیبش می‌شه و می‌ره تا چند هفته بعد!

تا حالا برات پیش اومده که با پارتنرت یه بحث جدی راه بندازی تا بپرسی چرا به قولش عمل نکرده، اما هنوز دو کلمه حرف نزده، اون یهو جوری آه بکشه و با چشم‌های اشکی بگه: «آره خب، من کلاً تو زندگی شانس نداشتم، از بچگی هم همه بهم ظلم کردن، تو هم حق داری این‌جوری با من حرف بزنی…»؟ جوری که تو یهو وسط کلامت خشک میای، عصبانیتت تبدیل به دلسوزی می‌شه و آخرش به جای اینکه اون عذرخواهی کنه، تو می‌ری بغلش می‌کنی و می‌گی: «ببخشید عزیزم، من اصلاً قصدم ناراحت کردنت نبود!»

تا حالا برات پیش اومده که وسط یک رابطه‌ی صمیمی، یهو با یک دیوار بلند از ناپدید شدن روبرو بشی؟ هیچ نشانه‌ای از دعوا نبوده، دیشب با هم کلی خندیدید و از آینده حرف زدید، اما از امروز صبح نه به تماس‌ها جواب میده، نه پیام‌ها رو باز می‌کنه و حتی ممکنه بلاکت کرده باشه.